‘Schrijven helpt me om de wereld te begrijpen’

Buiten was het guur, koud en winderig. We schrijven 11 december, de dag voordat Nederland gewaarschuwd werd met code oranje als windalarm. Almere voelde het een dagje eerder al aankomen. Met de hoofden diep weggedoken in hoog geslagen kragen en dichtgeknoopte shawls liepen Almeerders snel over het Stadhuisplein. Onder de overkapping op de Diagonaal las stadsgenoot en schrijfster Ilse Ruijters voor uit eigen werk. De wind waaide haar woorden in vlagen weg. Ilse’s verhaal vermengde zich met de verhalen van de voorbijgangers. ’s Avonds, in de warme beschutting van de hal in de bibliotheek, kwam Ilse daar vol passie op terug. Als schrijfster ziet ze in elke passant een nieuw verhaal. Elk passant draagt zo bij aan haar passie: schrijven en verhalen vertellen. Het is een passie die ze graag met Almere deelt.

Schijfster zonder boekenkast
Ilse deed de aftrap van de reeks inspiratiesessies van de nieuwe bibliotheek, waarin bekende Almeerders hun passie delen met bezoekers van de bibliotheek. Het is een plek waar ze vaak komt. Het is de plek waar ze de boeken leent die haar inspireren en haar helpen bij het schrijven. Bij Ilse thuis vind je geen kasten vol boeken. Voor haar is de nieuwe bibliotheek haar opslag van kennis en inspiratiebronnen. Hier vindt ze reisverslagen, bladmuziek en kookboeken. En vooral ook de boeken, de tijdschriften en de verhalen die meer vertellen dan Google en Wikipedia bij elkaar en die haar eigen boeken rijker maken.

Inspiratiesessie
In haar inspiratiesessie nam Ilse haar toehoorders mee in haar passie over schrijven. Voor haar gaat het om het onder woorden brengen van gedachten. Iedereen heeft die, over van alles en nog wat. Maar het is moeilijk om die voor jezelf en voor anderen op een heldere manier te verwoorden. Iedereen heeft andere herinneringen, beelden en gedachten. Iedereen heeft een ander verhaal en iedereen gebruikt eigen woorden. Dat maakt verhalen vertellen zo interessant. Dat maakt schrijven zo persoonlijk. Gedurende de sessie was er genoeg mogelijkheid om samen met Ilse te praten over het schrijven, op deze manier leert iedereen van elkaar, delen is het nieuwe lenen!

Puzzelstukjes
Schrijven is schrappen. Ilse rekende voor: een boek heeft gemiddeld tussen de 60.000 en 80.000 woorden. Dat klinkt veel, maar eigenlijk is het niets. Bij het schrijven wil je in eerste instantie veel meer woorden gebruiken, want je wilt heel veel vertellen. Maar elk woord moet goed gekozen zijn. In een goed boek staat volgens Ilse als het goed is geen enkel woord te veel. Voor een schrijfster is dat vaak lastig, maar aan de andere kant helpt het je ook om je gedachten te ordenen. Ilse zei daarover: "Mij persoonlijk helpt schrijven bij het begrijpen van de wereld. Als ik schrijf is het net alsof alle puzzelstukjes in mijn hoofd op de juiste plek vallen.”

Het nieuwe leren
Het ‘nieuwe leren’, een van de labels van de nieuwe bibliotheek sluit mooi aan bij de manier waarop Ilse gebruikmaakt van de mogelijkheden van de bibliotheek: “Behalve informatie over de inhoud van mijn boek, ben ik voortdurend op zoek naar hoe je een boek nu eigenlijk schrijft. Ik heb heel wat schrijversavonden in de nieuwe bibliotheek meegemaakt. Ik ben bij Ronald Giphart geweest, naar Joost Zwagerman, naar het Schrijversblock dat door de nieuwe bibliotheek wordt georganiseerd … Alles om maar de kunst af te kijken.” Ook van de techniekboeken voor schrijvers heeft ze enorm veel geleerd. Ilse geeft sinds enkele jaren ook zelfs schrijvers workshops in de nieuwe bibliotheek.

Boeken die Ilse inspireren:
Het geheim van de Schrijver van Renate Dorrestein;
Kinderboeken van Wim Daniëls

Het boek van Ilse zelf is hier te vinden (alleen te reserveren!)